„W dniach od 11 do 14 maja 1955 r., a więc w sześć dni po ratyfikowaniu układów paryskich, odbyła się w Warszawie druga narada europejskich krajów socjalistycznych. Uczestnicy narady ocenili sytuację międzynarodową i działając w interesie utrzymania pokoju w Europie powzięli decyzję zawarcia układu o przyjaźni, współpracy i pomocy wzajemnej, który wszedł do historii pod nazwą Układu Warszawskiego.
Obok obowiązku solidarnej akcji na wypadek agresji imperialistycznej najważniejszym postanowieniem Układu Warszawskiego było powołanie międzysojuszniczego organu decyzji politycznych Doradczego Komitetu Politycznego, a także Zjednoczonych Sił Zbrojnych i ich dowództwa.
Podkreślić przy tym należy, że Układ Warszawski oparty został na naturalnym i trwałym fundamencie na wspólnej dla wszystkich jego sygnatariuszy ideologu marksistowskoleninowskiej, na zasadach proletariackiego internacjonalizmu, na klasowej współpracy między partiami komunistycznymi i robotniczymi, na zrodzonym w bojach z faszyzmem braterstwie broni.
Kraje, które podpisały Układ Warszawski, potwierdziły swe dążenie do utworzenia systemu kolektywnego bezpieczeństwa w Europie; wyraziły one gotowość szczerej współpracy w rozstrzyganiu wszystkich problemów międzynarodowych i podejmowaniu przedsięwzięć mających na celu zapewnienie pokoju i bezpieczeństwa narodów oraz zaangażowaniu niezbędnych sił dla ich realizacji.“(2)