„To powiedziawszy wetknął w ręce Karola kubek z kawą oraz sporą kromkę chleba przykrytą plastrem wędzonego boczku.
Karol jedząc winszował sobie spotkania z rodziną Heartów. Wędrując samotnie nigdy nie zdołałby przyrządzić tak znakomicie tego posiłku. Cóż za szczęśliwy traf!
Po kolacji Ab zebrał naczynia i powędrował do rzeki, aby przy pomocy piasku i wody przywrócić im czystość. Później Jessie zaprowadziłasyna do wozu na nocny spoczynek, trzej mężczyźni pozostali przy ogniu. Abel pouczył Karola, jak należy układać drewna, by płomień nie wygasł, ale by również nie buchał zbyt wysoko.
Zapadła ciemność, na wysokościach zabłysły gwiazdy, chłodny wiatr począł studzić rozgrzaną słońcem ziemię.
— To tam — odezwał się Samuel wyciągając ręku ku niebu. — Tamta gwiazda będzie nam teraz stale przyświecać wskazując drogę ku Czarnym Górom.
— To dobre w nocy — roztropnie zauważył Gordon — ale w dzień
— W razie czego odnajdziemy roślinę magnetyczną .
— Cóż to takiego
— Roślinka ani mała, ani wielka. Kwitnie żółto, a jej liście wskazują zawsze północ. Znaleźć łatwo, bo mocno pachnie i wydziela z siebie lepki sok.
— I jej liście zawsze wskazują północ — powtórzył z niedowierzaniem Karol.“(11)