„Niestety suknie te nie nadawały się na żadne inne okazje, co roku trzeba było szyć nowe, ponieważ nie można się było pokazać na popisie w „starej" toalecie. Sukienka na tę okazję była bardziej ozdobna i namarszczona od normalnej niedzielnej sukienki. Podobniejsza była już do strojów druhen i rzeczywiście jednego roku mała Nina Carmichael wystąpiła na popisie w sukience druhny ze ślubu Etty, lecz miała na to specjalne pozwolenie od panny Eckhart. Sukienka na popisie musiała być z organdyny, przybrana falbankami na spódnicy, przy kołnierzyku i rękawach. Musiała też posiadać szeroką szarfę z atłasu albo z tafty, związaną z tyłu w wielką kokardę, opadającą długimi końcami, które dziewczęta miały przerzucać przez stołek fortepianu, tak by sięgały spiczastymi różkami aż do samej podłogi.
Przez cały maj panna Eckhart dopytywała się regularnie o to, jak tam idzie szycie. Cassie była niespokojna, ponieważ matka jej spóźniła się do panny Perdity Mayo i zamierzała w ostatniej chwili wykombinować coś własnym przemysłem. Tymczasem odpowiadała pannie Eckhart, że już tylko „wyrównuje się dół", podczas gdy materiał wraz z papierowym wykrojem, pożyczenym od panny Jefferson Moody, spoczywał jeszcze najspokojniej w świecie w szafie.“(7)