„Kate, żaden najbarwniejszy opis nie da Ci wyobrażenia o tym, co zobaczyłem. Znaleźliśmy się w tej samej, ogromnej sali, o której mowa jest w dzienniku. Nad nami było ulatujące wzwyż, świecące matowym blaskiem sklepienie. Proste jak strzała korytarze promieniście rozchodziły się w różnych kierunkach. Dokoła panowała dziwna cisza. Taka cisza bywa jedynie w głębokich, podziemnych jaskiniach — człowiek słyszy tam swój oddech, czuje bicie swego serca. Takiego samego uczucia, jak czytałem, doznawali ludzie przedzierający się niezmierzonymi korytarzami do wnętrza piramid egipskich. Obecność Mary wzmagała fantastykę otoczenia, choć jednocześnie była jedynym ogniwem łączącym mnie ze światem zewnętrznym.
Przez parę sekund Mary wahała się, stojąc u podnóża kolumny, lecz niebawem ruszyła z miejsca. Zapuściliśmy się w długi, sklepiony korytarz. Zielone świecące ekrany długim szeregiem znikały w oddali. Czułem, że w tym matowym świetle, w ciszy i nieruchomości otoczenia ukryty jest ogromny, nieznany, złowrogi świat maszyn, który żyje swym niepojętym życiem i czyha na nas...
Mary zatrzymała się pod jednym z ekranów. Jak ślepa obmacywała obicie ściany, starając się znaleźć zamaskowany kontakt. Parę razy przerywała poszukiwania, oglądając się z zażenowaniem na mnie. Znów poczułem się nieswojo. Patrzyłem na jej szybkie, cienkie palce, ślizgające się po obiciu... Te palce związane są niewidzialną nicią następujących po sobie wydarzeń z moim oswobodzeniem. Jak dziwnie układają się te wydarzenia... Być może, jest to błędne koło nieubłaganej kolejności Tak, wszystkie zjawiska naturalne stanowią kolejność. Ale skoro stanowią kolejność, to nie dadzą pogodzić się w czasie. Człowiek natomiast widzi je wszystkie równocześnie i dlatego związek między nimi uzyskuje nie bezduszne, fizyczne, lecz czysto ludzkie znaczenie.“(10)