„Dwaj inni panowie, wysoki i niski, ubrani byli raczej byle jak, na szaro. Obaj mieli (dość sobie frapujący szczegół) identyczne i raczej liche krawaty z błękitnej imitacji jedwabiu w żółte pasy. Obaj mówili jednakowo kiepską niemczyzną, z przyciężkim słowiańskim akcentem — co tłumaczyło się poniekąd nadmiernie słowiańskimi rysami ich twarzy, zwłaszcza nosami. Zauważywszy Leona przerwali rozmowę i pytająco spojrzeli na Sztajsa. Restaurator wybiegłszy za próg uwijał się i wręcz przed nimi skakał. Cha, co za przeobrażenie.
W istocie, trudno to nazwać inaczej. Znać nie zawsze dzierżawca „Sportowej" zniechęcał swych gości do pozostania u siebie, niekiedy robił rażące wyjątki. To, co przed nimi teraz wyczyniał, miało cechy indiańskiego tańca pokoju. Zamiast szeptać z pobożnym lękiem, zachłystywał się okazanym mu zaszczytem.
— Panie konsulu!., ależ jak najbardziej, panie konsulu! Progi nasze niziutkie, przegniłe, ale serca mamy strojone... tak jest, strojone na wysoki ład, jeżeli się taką rzecz ośmielę zauważyć. Czy mam zestawić dwa stoliki przepraszam, że się niedyskretnie pytam — czy wielce łaskawy pan konsul spodziewa się jeszcze poszerzenia kręgu zaproszonych osób Przypuszczam, że jednak lepiej zestawić, ot tu, między tymi drzewkami. Waldemar, gdzie pan jesteś! Tutaj! bierz pan za ten stolik z tamtej strony, zaraz go przeniesiemy. Ot tak!... Oto, proszę, spis potraw, menu — wyrażając się z całym szacunkiem... Tylko jedno danie, niestety... robimy bokami. Szefowa dziś bardzo poleca coś lekkiego. Chłodnik, a także kurczaki po polsku z mizerią. Waldemar! gdzież się pan znowu podział... Proszę tu przynieść butelkę, ta co stoi w kuchni pod stołem. Wiem, że pan konsul ceni sobie coś reńskiego... Naumyślnie posłałem kiedyś sługę do Fukiera po butelkę dobrego rieslinga. Bo wciąż miałem nadzieję, że a nuż... a nuż noga pana konsula znowu tu stanie. Waldemar, kieliszki!“(5)