„Deerning siedział ponury na brzegu łóżka. Podrzucił zegarek i złapał go w powietrzu.
Ostatecznie nie było to półtorej godziny, ale prawie dwie i pół. Nie wziął pod uwagę, że może jej aż tak bardzo zależeć na tym zegarku. Nie chciała go zdjąć, żeby mógł mu się przyjrzeć, i nie uwierzyła mu, że źle chodzi, a on potrafi go w sekundę wyregulować; musiał więc zastosować swój stary chwyt z kąpielą o północy. Udało mu się tak ją wsadzić do samochodu, że nie dojrzała numeru rejestracyjnego, a potem zręcznie zaparkował nad rzeką w niewidocznym miejscu. Nie potrafił ocenić, jak bardzo była pijana. Kiedy opowiadała o swoim mężu — po którym pozostał jej właśnie tylko ten zegarek — zanadto wytrzeźwiała i trzeba było wielu uspokajających, miłych słówek, aby zmieniła temat rozmowy. W końcu jednak udało mu się namówić ją, żeby zdjęła ubranie i zegarek i położyła na brzegu rzeki; wtedy chwycił wszystko i pognał do samochodu, nim zdołała krzyknąć „Och, Jimmy, nie możesz mi tego zrobić" — więcej niż dwa razy. Nie miał pojęcia, jak ona dostanie się do miasta, ale guzik go to obchodziło. W portmonetce znalazł piątkę oraz dowód osobisty. Pieniądze schował do kieszeni — było tego mniej więcej tyle, ile kosztowały postawione jej drinki — a resztę rzeczy spalił, włącznie z ubraniem. Czysta robota — a poza tym całkowicie niepodobna do innych jego wyczynów; nic z taką pewnością nie ściąga ludziom na kark Aniołów jak zwyczajna zbrodnia zwyczajnie popełniona. Powinien być dumny.“(13)