„— Tak. Ale to tak ciężko.
— Tak, ustępujemy mniej lub bardziej uprzejmie, ale z drogi zejść musimy. Zresztą — jeszcze .uleży, czy wszystko warte, abyśmy brab to tak ciężko. Dla niektórych może się to rychło znów naprawić.
— Dla mnie się nie naprawia, lecz pogarsza się tylko coraz bardziej.
— Ależ nie! — I, by jej nieco dodać bodźca, czuje się zmuszonym do wyjawienia się cokolwiek przed nią niechże ona spojrzy na co innego, los—jakich mało! Co tam znaczy fakt, że hrabia odjechał, i nawet może na czas krótki tylko, tak, i że zawikłał się w jakieś sprawy pieniężne, i nie akurat co do dnia zapłacił pewne drobne rachunki! Czy samo jego imię nie dawało więcej, niż gwarancję, czy nie załagodzi tego jakaś rodzina bogata, i czy dłużnicy nie powinni raczej się wstydzić! O, gorzej działo się innym!
— Czy i panu jest tak ścieżko
— O, tak — nie powiem żeby nazbyt dobrze, ale...
I ta mała nieszczęśbwa dama doprowadza samobójcę do wzruszenia się nad własną nędzą, tak, iż wargi zaczynają mu drgać. Czyni aluzje, któreby w innych okolicznościach nie były mu się z ust wymknęły, współczucie jej piata mu tego figla, że zuczyna mu ono być słodki, z trudem udaje mu się łzy powstrzymywać. A to szatandziewczyna, zachwiała jego siłę woli, którą z takim mozołem wyrobił w sobie, przebywając z Mossem.“(16)