„— Hm! Nie miałem szczęścia poznać tego cudu.
— Jeżeli więc sprawy tak się przedstawiają, drogi doktorze, niech pan poprzestanie na tym, że padł pan zapewne ofiarą jakiejś politycznej intrygi. Zdaje się, że pan coś wspominał o hrabi Cagliostro
— Tak.
— Czy pan go znał
— Był moim przyjacielem, więcej — moim mistrzem, a nawet moim zbawcą.
— W takim razie uwięzienia pana musiały się domagać Austria lub Watykan. Czy pisał pan jakieś broszury
— Niestety — tak.
— Otóż to. Wszystkie drobne poszlaki kierują się w strcn«j królowej niczym igła kompasu na północ, a żelazo do magnesu. Prawdopodobnie został uknuty spisek przeciwko panu, bvl pan śledzony. Królowa musiała polecić hrabinie de Charny I i i i . 111 i tego listu, by oddalić od siebie podejrzenia. Oto i ulu tajemnica.
Gilbert zastanowił się. Ta chwila namysłu przypomniała mu ową skradzioną szkatułkę, znajdującą się w Pisseleux na przechowaniu u Billota, a która nie miała nic wspólnego ani z królową, ani z Austrią lub. Watykanem. Przypomnienie sobie tego szczegółu naprowadziło go na właściwą drogę.
— Nie — odparł — tu nie może chodzić o to... W grę wchodzi coś innego. Ale mniejsza z tym, przejdźmy do innych spraw.
— Do jakich
— Do pańskiej osoby.“(12)