Pod naporem żelaznych maszyn

„Pod naporem żelaznych maszyn i w ogniu bomb sypiących się z powietrza runęło w gruzy wiele wzorów, wyobrażeń i pojęć, na których podstawie w Polsce i na zachodzie Europy przez długie lata szkolono i wychowywano całe pokolenia kadry i niezliczone roczniki rezerwistów. We wrześniu 1939 fronty rwały się jak pajęczyna, a wielkie jednostki piechoty tajały i nikły w niezrozumiały sposób. W niespełna rok później dramat powtórzył się na wielką skalę na polach Flandrii i Francji. Dnia 18 czerwca 1940 roku spotkałem się w Bordeaux z marszałkiem Petainem, generałem Weygandem i admirałem Darlanem. Admirał, opisując niepojęte rzeczy, jakie działy się z potężną do tak niedawna armią francuską, użył określenia, iż całe dywizje jak gdyby rozpływały się w powietrzu tout simplement elles se volatilisent. W pół roku później podobne zjawiska miały miejsce na Bałkanach, gdzie armie opromienione tradycją legendarnej bitności ginęły w ciągu dni kilku. Było jasne, że świat cały — nie tylko Polska — został zaskoczony rozmiarami zbrojeń i przygotowań niemieckich, nowymi środkami walki i nowymi metodami prowadzenia wojny. Nikt już nie wątpił, że na polach bitewnych nastąpił przewrót — największy, jaki znają dzieje sztuki wojennej.“(1)